Karel naar Brazilië

Of hoe alles toch altijd anders loopt, dan van te voren voorzien

Reisverslag van mijn Brazilië reis in 2005

Karel te Lintel Hekkert

 
 

Donderdag 18 augustus 2005, half vijf.

"Goedemiddag, met Greenchoice. Hebt u onze nieuwsbrief gelezen?" Greenchoice? De energienota! Duurder geworden? Vergeten iets te betalen? Willen ze via de telefoon geld vragen voor een actie of kan ik nog ergens bij overstappen? Ik heb groene stroom en groen gas en een oerwoudaandeel. Wat kun je veel denken in twee seconden! Om tijd te winnen en me te wapenen: "Wanneer heb ik die gehad?" Heb ik mooi even de tijd om alvast me voor te nemen zo vlak na de vakantie geen extra uitgaven te doen.
"Dat moet in juni zijn geweest. In die nieuwsbrief stond dat er een loterij zou komen onder de deelnemers van het project om oerwoud te kopen in Brazilië. En ik kan u vertellen dat u een reis naar Brazilië gewonnen heeft".
"Gewonnen?"
"Uw naam is getrokken uit alle deelnemers van het Bosspaarplan, er is alleen één voorwaarde".
Ah, daar is de adder onder het gras, extra loten kopen, ook groen water aanschaffen,.
"De reis staat vast, hij is van 15 oktober tot 2 november".
Geen adder onder het gras! "Eh, eh, o, wat leuk', en zo heb ik nog wat meer gestameld. Een reis naar Brazilië, gewonnen, ik win nooit wat! Zo weinig er uit mijn mond kwam zoveel ging er in mijn hoofd om.
"Ik begrijp dat u nu niet meteen toe kunt zeggen, maar we moeten het wel snel weten. De datum ligt vast en anders nemen we nummer twee op de lijst. Kunt u ons morgen terugbellen? Het is geen geintje hoor of een mop van iemand hoor".
"Ja, ja, ik bel u morgen terug, wat is jullie nummer?"
"In ieder geval van harte gefeliciteerd en nog een prettige avond".
Een prettige avond? Wist hij wel wat dit telefoontje bij mij teweeg bracht?
"Wat moesten ze?"
"Ik heb een reis gewonnen, naar Brazilië".

 

 

Woensdag 24 augustus

Nog niets bij de post. De kriebels in de buik geven aan dat ik toch weer wat nerveus word, er zou toch niet.
Maar dan de telefoon;"Met Victor Freijser, ik heb uw naam doorgekregen van Greenchoice. U hebt toch de reis naar Brazilië gewonnen? Ik ben de organisator van de reis en wil wat informatie met u doornemen".
Enthousiast vertelt hij over zijn project, de groep die meegaat en de reis. Het is weer heel anders dan ik me had voorgesteld na mijn laatste telefoontje vrijdags, maar dit klonk veel belovend. Als docent techniek, aardrijkskunde en geschiedenis zit het eigenlijk altijd wel goed, maar dit was geweldig; architectuurgeschiedenis en tropisch regenwoud.
"Je kunt op onze site kijken hoe de verblijfplaats in het oerwoud eruit ziet, maar je moet wel vrij snel Internet hebben, de site is te vinden via www.ecosolar.nl".
Gelijk op de site gekeken. Daar stond niet alleen het verblijf, maar de hele reis! Victor had me al enthousiast gemaakt, maar dit overtrof alles. En dat had ik gewonnen!
Later die morgen komt er via de mail nog meer informatie en nog meer foto's. Ik zou nog dingen voor school doen en trainingen voorbereiden, maar het komt er allemaal niet of nauwelijks van, zo onder de indruk ben ik.

 

 

Vrijdag 14 oktober

Pakken. Wat een stapel! Wat moet er eigenlijk allemaal mee? Het valt nog niet mee om alles een beetje bij elkaar te krijgen. Of de duvel er mee speelde, er kwam steeds iets tussen het voornemen om in te kopen en de inkopen zelf. Heb je een vrije zaterdag, komt de schilder. Heb je een vrije middag, gaat er iemand op de rails staan. Braziliaans geld? Hebben we altijd in voorraad. Och, net alles weg, kom vanmiddag nog maar eens terug. Ik heb me wel eens rustiger op een reis voorbereid. De berichten over Brazilië waren ook wat vreemd deze week; de rivieren staan droog. Het leger brengt water naar de steden in het Amazone gebied. De rivieren zijn onbevaarbaar. Hoe komen wij dan ter plaatse? Vanaf Manaus zouden we de rest van de tocht, zo'n 700 km, met de boot afleggen. We zullen wel zien. Ondertussen beginnen de kriebels toch wel te komen. Het komt allemaal wel erg dichtbij!

 

 

Zondag 16 oktober, eind van de middag in het hotel in Brasilia

Gisteren tegen vieren van huis vertrokken en sindsdien geen enkel moment meer rust gehad. De onrust begon toe te slaan in de auto op weg naar Schiphol. Vliegen is geen hobby van mij. Tot dan toe eigenlijk geen tijd gehad om hieraan te denken. De autopapieren waren verdwenen met het ANWB-pasje en dat had ik nodig bij het afsluiten van mijn reisverzekering. Ik kwam er nog net achter dat ik alleen een doorlopende verzekering had voor Europa, dus dat moest zaterdagmiddag nog gebeuren. Op Schiphol op zoek naar de balie van Varig en een groep waarvan ik niemand ken. Er zijn alleen zoveel groepen. Als ik bel naar, Victor, de organisator van de groep, blijkt die vlak naast me te staan. Maak kennis met een aantal leden van de groep, zeer divers in leeftijdsklasse. Ik ben voor hen diegene van Greenchoice. En dan inchecken. Bij het afscheid nemen van mijn drie vrouwen toch even schrikken, als Floor, 14 jaar en bijna net zo groot als ik, in huilen uitbarst zegt dat ze me niet zolang kan missen. In de taxfree zone een oplader gekocht voor de batterijen van mijn fototoestel, omdat ik die vergeten ben in te pakken, net als de snoertjes voor naar de computer overigens. Ergens koffie gedronken en langzaam naar gate 3 gelopen. Als je niemand kent heb je niet zo'n behoefte om je snel bij de groep te vervoegen. Helaas daar moeten we toch vrij lang wachten; het vliegtuig heeft een lekke band! Deze moet eerst verwisseld worden, daardoor loopt de vertraging op tot zo'n twee uur. Vanuit het vliegtuig de bus in. "Gaan we nu naar het hotel?" Nee, eerst de stad zien. Davi da Silva, onze gids, laat ons alles zien; de televisietoren, de ministeries, de woonkwartieren, kerken, paleizen, en ga zo maar door. En overal klimmen we de bus uit, kijken rond, fotograferen. Klimmen de bus weer in en op naar de volgende stopplaats. Maar om half drie is het tijd voor de lunch.En wat voor één! Een enorm saladebuffet en obers die met spiesen rondlopen waaraan vlees of worst van de grill zit. Die snijden dan een plakje voor je af en vervolgens staat de volgende alweer bij je klaar. Probeer dan maar eens alle 24 soorten vlees te proeven. Nou, ik kom een heel eind. En alsof dat nog niet genoeg is komt er de waarschuwing: "Hou wel een plaatsje vrij voor het toetje!" Wederom een enorm buffet, nu met ijs, vla, taart, mousse, vers fruit, enz. Daarna weer op pad met de bus, er in en er uit en er in en er uit. Maar om half zeven waren we bij het hotel. Om kwart voor acht verzamelen, want dan staat het avondeten nog op het programma. Brasilia is qua architectuur enorm interessant en er staan verschillende mooie gebouwen. Toch mis je een bepaalde sfeer, die een organisch gegroeide stad heeft. Maar het was natuurlijk wel een zondag vandaag.

 

 

Dinsdag 18 oktober, 's morgens op mijn hotelkamer

In Brasilia heb ik goed geslapen. Dat mag ook wel als je in het vliegtuig nauwelijks geslapen hebt en een dag van 28 uur hebt gemaakt. Via een fikse omweg door de ambassadewijk en de omgeving van Brasilia naar het vliegveld. Daar natuurlijk weer hangen tot we gaan vliegen. Het is opvallend dat we eenzelfde vliegtuig hebben als vanuit Europa, acht rijen naast elkaar. Ook deze vlucht gaat weer prima. Wel ligt Manaus weer twee tijdzones verderop, zodat we weer een dag van 26 uur hebben. In Manaus is het nog warmer dan in Brasilia en de luchtvochtigheid is hoger waardoor het klammer aanvoelt. Via een uitspanning aan de Rio Negro, waar we lunchen, gaan we naar het hotel, waar we twee nachten zullen blijven. Had ik in het vorige hotel een kamer alleen, nu deel ik een kamer met Wim. Als afkoeling van de reis namen we een duik in het, bescheiden, zwembad van het hotel. Heerlijk! Om vier uur staat een tour door de stad op het programma, onder leiding van een professor aan de universiteit van Manaus, Jaime Kuck. Hij zal ons rondleiden en in ruil daarvoor houdt Victor een lezing over architectuur en stadsvernieuwing voor de studenten van deze prof. Manaus is een totaal andere stad dan Brasilia. Gegroeid, niet gemaakt; oud, niet nieuw; gekleurd, minder blank. We bekijken het oude centrum en de haven. De droogte is wel duidelijk te zien, maar het is het eind van het droge seizoen dus het zou so wie so droog zijn. Hoeveel droger is het eigenlijk? De Rio Negro is hier nog zo'n 6 á 7 km breed. Terug in het hotel is er de mogelijkheid om naar huis te mailen, kan nog even kort want het avondeten dient zich al weer aan. 's Avonds weer voortreffelijk gegeten. Ongeveer hetzelfde systeem als de lunch in Brasilia; grote saladebar en zij komen met de spiesen rond. Hier hadden ze ook veel sushi's, erg lekker.

 

 

Woensdag 19 oktober, op de boot naar Coari

Vanmorgen om 5 uur gewekt, om kwart voor zes een snel ontbijt en toen met de bagage naar de snelboot die ons naar Coari gaat brengen. Er was maar één busje, dus de bagage ging eerst, samen met drie aangewezen vrijwilligers, waaronder ik dus, naar de haven. Is het kwart over zes en loop ik al te zweten, omdat ik koffers loop te sjouwen. Het busje moest terug om de rest te halen. In twee keer, naar wij dachten. In Nederland zouden er acht passagiers plus een chauffeur in kunnen, hier misschien 12. En de tijd begon te dringen. De snelboot vertrekt stipt om zeven uur. Maar nee, de overige 16 personen en de chauffeur kwamen in één keer. Tot en met de kofferbak was de bus gevuld. De reis naar dit Coari werd onderbroken door een stop bij een deel van het oerwoud waar de grote leliebladeren, Victoria Regis, groeien. Daar kan je dan komen door je boot vast te leggen aan een restaurantboot. Via een toeristenmarktje, een bospad in te lopen en aan het eind op een vlondertje de bladeren te aanschouwen. Na deze bootreis was het tijd voor de lunch in een typisch visrestaurant. Een heerlijke vis gegeten, wat het was ben ik weer vergeten, maar lekker was het wel. 's Middags een cultureel programma. Met bezoeken aan een museumpje voor moderne kunst, een voormalig stadspaleis van een rubberbaron annex regiomuseum en een kerkhof, met de meest waanzinnige graven. Het is gelukt mijn batterij op te laden van m'n fototoestel, want die was bijna leeg. Ik heb nu al bijna 500 MB aan foto's gemaakt. Hopelijk kan ik op de Flamboyant ook mijn batterijen opladen. 's Avonds op het plein voor de opera op een terras Tacaca, een Braziliaanse soep, gegeten, wat biertjes gedronken en een sandwich verorberd. Met life-muziek op de achtergrond. Ondertussen zitten we nu op de snelboot naar Coari. Een soort bus, maar dan op het water. Tijd om wat te lezen, muziek te luisteren, te doezelen en wat je al niet meer doet op zo'n tochtje. Nog vier uur en dan zullen we er wel zijn.

 

 

Donderdag 20 oktober, 's morgens op het binnenplaatsje van het hotel

Die vier uur zijn zes uur geworden, maar we zijn in Coari. De gevolgen van de droogte zijn hier goed te zien. De aanlegsteiger is een immense beklimming geworden, de baai staat droog, maar het voordeel is dat de dolfijnen, zwarte en roze, minder plek hebben en dus beter te zien zijn. Ieder nadeel heb ze voordeel. In Coari werden we opgewacht door de presidente del Camera, de voorzitter van de gemeenteraad, en door de plaatselijke tv. In optocht liepen we van de haven naar het hotel, waarbij wij een even grote attractie waren voor hen, als zij voor ons. Tussen verzamelen voor het eten en het verfrissen na de aankomst even het stadje ingelopen, om een mailtje naar huis te sturen. Het zou wel eens de laatste mogelijkheid kunnen zijn. 's Avonds naar een zwembad, waar de familie van Helena een diner geregeld had. Eerst met z'n allen zwemmen, daarna eten. Cachaça gedronken, de Braziliaanse nationale drank van suikerriet rum en limoenen, erg sterk en niet echt lekker, maar dat heb ik bij de meeste sterke drank. Als verrassing kwam er een dansgroepje, met een nichtje van Helena, een voorstelling geven.Aan de rand van het zwembad, waarbij het publiek steeds meer meedanste, op een enkeling na, waaronder ik natuurlijk, maar het schijnt dat ik er komende vanavond ook aan moet geloven.

 

 

Zaterdag 22 oktober, op een kano ergens op de Urucu

We zitten weer op een boot, niet geheel volgens planning, maar goed. Het vorige epistel moest ik afbreken omdat we van de boot moesten. En tussen toen en nu hebben we heel wat beleefd. Vanuit Coari namen we een grote, hangmatten, boot. Met in ons kielzog kleine bootjes voor de tweede helft van de reis, want onze boot zou het, door de droogte, niet helemaal halen tot de Flamboyant. Het laden van de boot met allerlei spullen ging op z'n Braziliaans. We hebben anderhalf uur op de markt rondgelopen, iedere kraam drie keer bezoekend, voordat we de proviand bij elkaar hadden. En dan moest er ook nog getankt en ijs ingeladen en.. "Als het mee zit kunnen we om acht uur vertrekken", werd dezelfde zin met negen uur en met tien uur. Maar voorzichtig voeren we dan de haven uit en de rivier naar de meren op. Normaal ligt Coari gelijk aan het meer. Hoewel we heel voorzichtig varen, zitten we na een kwartier toch voor de eerste keer vast. En na een klein uur kregen we dus het sein dat we van boord gingen op de kleine kano's, de schipper kon niet meer verder. Dat zou een lange zit worden, want die kleine kano's gaan niet zo hard. Even kijken om in een leuk groepje in een kano te komen. En gezeten tussen de kratten bier op weg. Na een uur of drie komen ook deze bootjes vast te zitten. En een uur later moeten we steeds de peddel hanteren om de klei weg te duwen. We schieten dus voor geen meter op. En de grootste kano, met de meeste passagiers en de diepste ligging, heeft het nog moeilijker. Daarbij begint het om het meer heen steeds slechter weer te worden, we zien bliksemflitsen en regenbuien. Na groepsoverleg besluiten we te kijken of we ergens aan land kunnen gaan. De eerste boten aan land kunnen uitladen en de passagiers van de laatste boten gaan halen, zodat die lichter worden en alles weer bij elkaar komt. We zitten echter midden op een meer van zo'n 20 km breed (en een diepte van 15 cm water en verder modder) en dat is dus niet gemakkelijk. Voordat iedereen weer bij elkaar is wordt het al snel donker. Zes uur gaat het schemeren en om half zeven is het donker. We moeten een besluit nemen of we doorgaan of op het land ergens slapen. Doorgaan is echter geen optie, omdat we steeds weer vast komen te zitten, dat moeten we in het donker niet hebben. Op het land slapen lijkt mij ook niet erg jofel, gezien de onweersbuien om ons heen. Gelukkig staat er iemand op het strand die ons mee naar huis neemt. De volgende morgen zien we langs het meer nog redelijk veel huisjes, waar wij dachten al in een zeer afgelegen gebied te zijn. We nemen eten en drinken mee van de boten en wat diesel voor een aggregaat van die mensen. Bij het huis aangekomen is er dan gekookt, wat rijst en wat vlees. Maar als ik mijn bord wil aannemen komt de heer des huize naast me op de treeplank staan en zakken we er vervolgens doorheen. En ik bleek niet de enige te zijn die ergens doorheen gezakt was. We slapen in een nog niet afgemaakt gebouw op palen, op de vloer. Er licht een zeil, maar dat is al gauw vol, dus dan maar zo op de planken, met de rugzak als kussen. Ik heb geen bagage bij me, want die zit in één van de boten in een kist. Geen schone kleren, geen toiletspullen en geen malariapil, maar die zoek ik vandaag wel op. Van echt slapen komt het niet en om half zes zijn we al weer in de weer om te beslissen wat we gaan doen. Terug naar Coari? Terug naar de boten en verder zien te komen? Een andere optie? Het plan is als volgt; de boeten varen met de bagage en zonder passagiers naar een volgende ontmoetingsplaats en wij lopen daar heen. Dan zouden we voorbij het ergste stuk zijn en verder kunnen varen. Een wandeling van circa twee uur. En deze tijd blijkt te kloppen! Dus de boten in en gelijk weer vast. Maar dat blijkt aan onze, ietwat eigenwijze, schippers te liggen, die willen steeds de kortste route. De plaatselijke bevolking weet wel de weg en onder hun leiding komen we van het meer af, de rivier op. "Voor donker zijn we er!" Laten we dat maar hopen.

 

 

Zondag 23 oktober, 's morgens op de Flamboyant

Voor het donker werd uiteindelijk tegen twaalven 's nachts. En eigenlijk zijn we in het totaal maar een uur of zes verdwaald en alleen geweest, in ons bootje. De rest van de tijd wisten we alleen niet waar we waren. De schippers hier zijn allemaal super individualistisch en in een groep varen kunnen, of willen ze niet. Dus toen we weer in voldoende diep vaarwater waren ging ieder op eigen snelheid er weer vandoor, zo dat het lint boten weer steeds langer werd. Dat gaat goed zolang er geen zijrivieren zijn, maar dan houdt het op. Zeker als die zijrivier vlak voor een bocht ligt. En het is alleen maar bocht. Op de hele vloot zijn er ook maar twee personen die precies weten waar ze heen moeten. En die zat niet op onze boot. Bij één van de splitsingen zijn wij fout gevaren. Eerst nog met drie boten, daarna verdween er nog één. Zodat we nog maar met twee boten over waren, waarin niemand zat die de weg wist. Gelukkig zaten er op een gegeven ogenblik een aantal vissers langs de oever. Die wisten de weg en het zou nog zo'n uur varen zijn. We zijn er bijna. Maar bij de tweede splitsing na de aanwijzingen waren de schippers het spoor al weer bijster. Bij een verlaten huisje getracht informatie te krijgen, maar er was niemand (meestal niet bij verlaten huisjes). Wat nu? Nog een half uur door en als er dan niets is terug of weer ergens aan land slapen. In de verte horen we opeens het geluid van een motor. Daar moeten we op wachten, misschien is het de rest van de groep. En ja daar komt een bootje. Helaas, dit bootje behoort wel tot onze groep, maar is een net zo verdwaalde boot als de onze. Dit bootje voer eerst voor ons uit en komt nu vanachter ons, dat wil ook wel wat zeggen. We besluiten nog een half uurtje door te varen om te kijken of we niet toch goed zitten. En bij de volgende bocht zien we een wit bord en een wat groter gebouw. Dat is het! Half uurtje later dan gezegd, maar we zijn er. Niet dus! Maar de bewoner, die net naar de rivier komt gelopen met in zijn gevolg een groot varken, wat biggetjes en twee jonge honden, kan ons wel de weg wijzen. Gewoon de rivier volgen. Hoeveel uur nog? Ongeveer acht. Acht uur! Een kleine revolte in de boot. Dat kan niet, eerst één uur en nu acht. Acht uur, dat trek ik niet meer. Ze bekijken het maar met hun acht uur. Maar wat te doen? Verder varen dus en bij de volgende bewoning, niet ver daarna weer vragen."Ja, die kant op, nog ongeveer zeven uur". Ongeloof alom, maar twee keer zo snel achter elkaar een zelfde antwoord, dat moet wel kloppen. We besluiten maar verder te varen. Komen we in Peru, dan hebben we in ieder geval iemand die Spaans spreekt in de boot. De boot wordt gerestyled, zodat we wat kunnen liggen en pitten, weer op de planken, maar nu deels met zwemvest. Die Brazilianen bekijken het maar, als zij in het donker naar het onbekende willen varen doen ze dat maar. Als ik niet wat ongerust was over of we wel aan zullen komen en wanneer dan, dan zou ik nog meer hebben kunnen genieten van deze reis in het donker. Een stralende sterrenhemel boven de rivier, de bomen kruipen steeds dichter naar het water. Oerwoud geluiden, hoewel grotendeels overstemd door het gepruttel van het motortje. Soms wat spetters in de boot. Soms een vis die naar binnen springt, we hebben er heel wat weer over boord gezet. Af en toe lukt het wat te slapen. En bij het wakker worden van één zo'n dutje varen we ineens naast een boot van onze groep. We blijken ineens midden in de groep te varen, terwijl we niemand ingehaald hebben! We zijn weer bijna allemaal bij elkaar. Onze schipper is in het donker een snelle jongen geweest. En dat is hij nog steeds. Ondanks verschillende aanmaningen dat hij zich in de groep moet voegen, schuift hij steeds verder op naar voren en al gauw zijn we de voorste boot en zien de groep achter ons wegzakken. Maar bij de volgende splitsing kunnen we hem er in ieder geval toe bewegen om te wachten op de rest. En die hebben gelukkig ook allemaal voor dezelfde afslag gekozen. Van af dat moment kunnen we het voor elkaar krijgen, dat iedereen achter de langzaamste boot aanvaart. En zowaar na een half uurtje zien we een lichtschijnsel en na nog een bocht zijn we waar we wezen moeten; de Flamboyant. Een half uurtje vroeger zijn de overige groepsleden aangekomen. Via een bospad naar boven en het grote huis in. Daar staan grote stapels matrassen nog in het plastic. Het blijkt dat ze van te voren niets hebben kunnen regelen voor wat betreft de huisvesting. Dat wordt natuurlijk niet door iedereen gewaardeerd. En er wordt wat gemopperd. Reizen maakt kriebelig zullen we maar zeggen, morgen zal alles anders zijn. Iedereen even de handen uit de mouwen. Matrassen klaarleggen, lakens uitdelen, handdoeken verspreiden. Er wordt nog soep gemaakt. En ik scoor een hangmat, waar ik mijn bed in op maak. We slapen voor het grootste gedeelte in het hoofdgebouw.

 

 

Maandag 24 oktober, 's morgens in mijn bed

De eerste nacht in een bed, in één van de huisjes. Gisteren hebben we wat bedden gesjouwd, de huisjes werden op- en ingeruimd, het zwembad werd gevuld, maar dat gaat niet zo snel, na een dag zo'n 25 cm. Verder gedaan wat ik me voorgenomen had; uitrusten.

 

 

Maandag 24 oktober, wat later weer op mijn bed

Een fikse regenbui, met onweer en alles. Ik was na het ontbijt, maïspap, maniokwortel, aardappel, koffie en vruchtensap, me gaan scheren, dat was wel nodig. En toen begon de bui. Snel wat was binnengehaald en op zoek naar mijn boek. Het huisje blijkt niet helemaal waterdicht te zijn, dus bedden verschuiven, tafel aan de kant. Ik blijf hier maar even om te kijken waar de volgende lekkage komt. En na de bui heb ik een uurtje boven in de Paranotenboom gezeten en de omgeving van bovenuit bekeken. Alleen de boom zelf is al een tocht op zich. Een nogal enge trap. En op die trap lag een dode wandelende tak. Mieren zijn bezig het dier op te ruimen. Die mieren kom je op meer punten tegen. Maar vreten die ook niet de trap op? Er zit een soort wespen- of bijennest in de boom. Het heeft grote vruchten, die in januari rijp zijn. Er zitten vogeltjes in, ook als ik op de plateau's sta. De lunch bestaat uit gefrituurde aardappel, cassave en een andere knol. Met natuurlijk vruchtensap en koffie. Maar het is wat sober. Ik krijg geen hoogte van het systeem. Is het een stevige lunch en een licht diner of een lichte lunch en een stevig diner. Bij het avondeten bleek die dag het laatste en was gisteren het eerste. Bleek een aantal van ons om gevraagd te hebben, weet ik veel. Toch is het opvallend dat ze van de beperkte voorraden die we meegebracht hebben en spullen uit de omgeving,Victor en Helena zijn er nog steeds niet en die moeten de meeste spullen bij zich hebben, prima maaltijden kunnen maken. Bij het avondeten gisteren was er kip, twee soorten vis, pasta, aardappels en een bonenschotel. En iedere keer is er weer een heerlijk toetje. De eerste wandeling in de omgeving gemaakt. Niet ver weg geweest, maar als je honderd meter het bos inloopt zit je echt in het oerwoud. De paadjes over de hellingen lijken op de die van de stuwwal thuis, maar het bos is anders, de geluiden zijn anders en zeker het klimaat! Na een uur wandelen, kan ik het zweet op mijn gezicht niet meer afvegen met mijn shirt, omdat het shirt natter is dan mijn gezicht. En niet alleen mijn shirt. Wat een vochtverlies, op zo'n kleine wandeling. Ik zou zo niet graag een tocht van een dag maken, hoe moet je dan genoeg water meenemen? Zo'n wandeling is wel fantastisch. Eerst over een redelijk pad. Dan stukken van het pad af om vruchten te bekijken en een ara te spotten, te ver weg en met tegenlicht om goed te kunnen fotograferen. En dan de route binnendoor terug, waarbij een beekje wel zeven keer overgestoken moet worden. Wat voor de nodige hilariteit zorgt, van natte voeten, wegzakken in de modder, tot schoenverlies die weer opgevist moet worden. Shirt en broek gelijk in een bak uitgespoeld en laten weken. Zelf het zwembad in. Toch weer een mooie dag gehad.

 

 

Dinsdag 25 oktober, kwart over zes

Het ritme zit er nog goed in; wakker worden als het licht wordt en vroeg naar bed. Hoewel gisteren het naar bed gaan wat werd uitgesteld, want er was een groep op kaaimanjacht. En ik wilde de buit wel zien bij terugkomst. Helaas was de buit erg mager. Dus er was niets te zien. Een kaaiman wel geraakt, maar die zonk? Wel een kleintje gevangen, maar die zag ik alleen op de foto.

 

 

Woensdag 26 oktober, wederom 's morgens in mijn bed

Gisteren was een persoonlijke pechdag voor mij. Mijn fototoestel lijkt het te hebben begeven. Iets in het elektrische circuit geeft, zo lijkt het, te veel stroom, zodat in plaats van een foto er alleen de spiegel in de camera vaak op en neer gaat. Ik zal vandaag proberen of ik er wat aan kan doen. 's Morgens is het nog niet zo heet en dan heeft het in ieder geval meer kans van slagen dan 's middags of 's avonds, zeker na een junglewandeling van een uur of drie. Tijdens die jungletocht heb ik mezelf verwond. De luchtvochtigheid is zo hoog dat je, zelfs als je niets doet, enorm zweet. In het woud en aan de wandel is het ongelofelijk, hoeveel je zweet. Binnen een uur is een shirt met lange mouwen en je broek tot op de laatste draad doorweekt. Het stroomt dus ook over je gezicht en met het wegvegen van dat zweet, zat er iets op mijn mouw, waardoor ik een wondje boven mijn oog heb gekregen. Dat zorgde voor wat irritatie, waardoor ik ook veel in mijn oog heb gewreven en daar heb ik weer een iet wat ontstoken oog aan over gehouden. Wel heel leuk, en ook vermoeiend, zo'n tocht door het bos.

 

 

Donderdag 27 oktober, vlak voor de lunch

Zo, net uit het zwembad even de tijd voor het dagboek. Vanmorgen vroeg vertrokken voor een kanotocht op één van de zijriviertjes. Waarbij het nog niet meeviel een geschikte arm te vinden. Maar als je dan zo'n stroom op vaart is het er erg mooi. De vogels komen veel dichterbij. Maar ook een kaaiman en een iguana (groene leguaan) van dicht bij bekeken, een groepje vleermuizen aan een boom zien hangen en natuurlijk veel vlinders.Het is wel erg jammer dat m'n toestel het niet meer doet. Gisteravond heeft Charlie een kaaiman gevangen van een meter of drie, het is de bedoeling dat het beest bij de lunch of het avondeten genuttigd wordt. We hebben gistermiddag zowaar ook een partijtje volleybal gespeeld, ondanks de hitte, maar met een zwembad naast het veld gaat het wel.

 

 

Vrijdag 28 oktober, rond een uur of zeven

Het is nu flink bewolkt. Wolken zie je hier altijd, maar nu zit het echt helemaal dicht. Verder zie ik nog niemand rondlopen op het binnenplein, terwijl op andere dagen Wim, Nico en Willem toch tussen zes en half zeven wel wakker waren. Wel vertrouwd zijn de papagaaien die luid kwetterend naar hun foerageergebied vliegen rond zeven uur. De lunch van gisteren bevatte inderdaad kaaimanvlees. Je eet de lekkerste stukken als een soort sushi, rauw, met een sojasausje. Ik moet zeggen dat ik er niet veel aanvind. Maar er is altijd genoeg ander eten. De tafel is, zeker sinds Helena er is, zeer uitgebreid gedekt. De hele middag heb ik luierend doorgebracht. Na het eten met een boek een hangmat opgezocht die een beetje in de wind hing. M'n boek nog wel open gedaan, maar direct in slaap gevallen en pas na twee uur de eerste bladzijde omgeslapen. En ik geloof dat velen met mij een siësta hebben gehouden. Het avondeten was een soort bbq bij het zwembad. Lijkt leuk, maar als je weet dat het om zeven uur stik donker is en je dus met lampen moet werken om te zien wat je eet en dat die lampen allerlei beestjes aantrekken, dan eet je binnen toch een stuk rustiger. Het eten is wel altijd heel gezellig. Na het eten ging binnen de muziek aan. Er kon worden gedanst. Een van de cultuuruitingen van de Brazilianen. Zij bewegen dan ook wat soepeler dan de meeste Nederlanders, die het meer in andersoortige dansen zoeken, om dit enigszins te verbloemen.

 

 

Vrijdag 28 oktober, rond een uur of drie

We hebben inderdaad weer een flinke bui regen gehad vanmorgen. Maar na de bui zijn we met een groepje op pad gegaan voor een kanotocht, die uiteindelijk een voettocht werd. Met motorbootjes naar het begin van een beek, overstappen op peddelkano's, maar na tweehonderd vijftig meter komen we vast te zitten tussen de omgevallen bomen. Dus toen maar te voet verder. Een prachtige wandeling. Charlie met machete voorop, beekje over en weer terug, langs de beek, sporen van allerlei beesten. Een mierensnelweg van zo'n tien centimeter breed en tientallen meters lang, met daarop rode mieren die liepen te sjouwen met blaadjes. Opeens moesten we stilstaan van Charlie. Hij pakt een boompje, hakt er een soort speer van en schiet op de beek af. In het water spietst hij een pijlstaartrog. Deze roggen zijn zeer gevaarlijk met hun staart, waaraan giftige angels zitten. Bij terugkomst kregen we een voortreffelijke lunch voorgezet, het leek wel of we in een restaurant zaten, en lekker! Het is geloof ik de bedoeling dat we dadelijk een interland gaan volleyen tegen de Brazilianen. Gelukkig is het vandaag niet al te heet.

 

 

Zaterdag 29 oktober, net na het ontbijt

Vanavond vertrokken om zes uur de twee langzaamste boten, met de koffers, vanuit de Flamboyant naar Coari en om tien uur zijn wij er in de kleine bootjes achteraan gevaren. Kleine bootjes is dat je er net in kunt liggen met z'n vieren als je je benen maar krom houdt, over een bankje legt of iets dergelijks.Gelukkig hadden we ieder een reddingsvest en een handdoek waarvan we een soort matrasje konden maken, ligt toch zachter dan alleen plank. Vol goede moed en misschien wat twijfels op pad voor de eerste etappe van de reis naar huis. Tot vijf uur 's morgens ging dit goed. Met m'n MP3-speler op een beetje liggen dutten. Toen begon het te regenen en te onweren. Snel werd er aangelegd bij een bootje, dat daar toevallig lag en we kropen met een man of acht, de schippers van de boten, Willem, Wim, Ko en ik, in de kajuit. De daar slapende mannen moesten hun hangmatje even aan de kant doen ander konden we er niet in. Onze boot had namelijk geen overkapping. Dat was handig toen het niet regende, meer plaats, maar werd nu wat minder. De overige boten met passagiers hadden huiven, gemaakt door Leo. Hij had al direct op de heenreis gemerkt dat lang op een onoverdekte boot, in de felle zon of in de regen, niet echt plezierig is. De tijd in de Flamboyant heeft hij nuttig besteed om een aantal boten overdekt te maken met riet en plastic zeilen. Toen de ergste regen voorbij was verlieten we het, van muggen vergeven, bootje, bedankten de bewoners en voeren verder. Verstopt onder een stuk plastic, waar een matras in gezeten had, door een troosteloze omgeving. Het was licht geworden, maar het bleef grijs en nat en koud. De eerste keer dat ik mijn nieuwe trui kon gebruiken in Brazilië. En dit duurde vijf uur lang. Gelukkig werd het toen droog en daarna warm. De weersgesteldheid had weinig invloed op het tijdsschema en we kwamen zowaar om twee uur in Coari aan. In vergelijking met de heenreis een peulenschilletje. Nu ga ik even kijken of ik met een stel een pilsje kan gaan drinken, voordat we om zeven uur weer verzamelen om ergens te gaan eten.

 

 

Dinsdag 1 november, vertrekhal vliegveld Manaus

De volgende morgen toch weer redelijk vroeg op, ontbijtje genuttigd en het stadje in gelopen om wat souvenirs te scoren. Daarna naar een internetcafé om wat mailtjes te sturen. Er was zelfs een mail voor mij, van Nina. Nog leuker was het dat na een uurtje het lukte om te MSN-en met Nina en Floor. Kreeg het toch wel moeilijk, even. Terug in het hotel, om te kijken of er nog iemand ergens ging lunchen, bleek er een bus te komen voor de liefhebbers om een school en een congrescentrum te bezoeken. Gelukkig had ik nog een paar Sultana's die heb ik naar binnen gewerkt. Heel leuk om zo'n school te bezoeken. Geen vaklokalen, de docenten lopen. Geen discussie busopstelling of groepjes, iedere stoel heeft een schrijfplankje als tafeltje. Het congrescentrum is erg nieuw, in een omgeving met allerlei nieuwe gebouwen en keurig verzorgde huizen. Een andere kant van Brazilië. Dan komt het bericht dat, vanwege de zomertijd, het vliegtuig een uur eerder gaat dan op de tickets staat vermeld. Snel terug naar het hotel. Koffers laden en op naar het vliegveld, waar het vliegtuig inderdaad klaar staat voor vertrek.Daar gooien die buitenlanders, wij dus, weer roet in het eten. Ticket en paspoortcontrole, bagage inchecken, instappen. Maar zo wordt wel een eerste hangmoment op een vliegveld voorkomen. In Manaus worden we opgewacht door een busje die ons naar het hotel brengt. Dat is te zeggen, het hotel bestaat niet meer. Het hotel, waar we 10 dagen geleden nog twee nachten hebben geslapen is gesloten. Daar staan we dan voor een dichte deur. Gelukkig kunnen we bij een van de buurhotels terecht.

 

 

Woensdag 2 november, vertrekhal Sao Paulos

's Avonds gaan we uit eten in een restaurant buiten de stad. We worden weer met het busje opgehaald en rijden een dik half uur om, bij één van de meest luxe restaurants die ik ooit gezien heb, te gaan eten. Er zijn een zestal buffetten waar we kunnen kiezen uit traditioneel Braziliaans tot Japanse sushi's en van Italiaans tot de grillbuffetten en daar omheen staan de fruit, salade, groenten en toetjesbuffetten. Het eten is duidelijk meer dan een hobby van Victor en Helena. Man wat heb ik gegeten deze reis. Dinsdagochtend in Manaus nog op pad voor wat souvenirs. Nog even het operagebouw in. Prachtig. En dan naar het hotel om te pakken en om te kleden. De laatste etappe van de lange reis kan beginnen.

 

 

Vrijdag 4 november, thuis op m'n kamer

Klaar om te beginnen met het uitwerken van mijn dagboek. De kinderen zijn nog op als ik thuis kom. De tas wordt open gemaakt. Komt er, buiten de souvenirs, een enorme putlucht van de vieze was uit. Vragen over hoe het is geweest. Gelukkig ben je weer thuis. Maar de vermoeidheid komt opzetten. Erg samenhangend zijn mijn verhalen niet geloof ik.

 

 

Donderdag 17 november, thuis op m'n kamer

De laatste hand aan de tekst van mijn verslag. Sluit toch weer een deel af. Ga er hierna nog proberen plaatjes in te zetten om het een beetje op te leuken. Ik ben nu weer gewend in Nederland en aan de dagelijkse routine, maar dat heeft toch wel een week geduurd. Wat heb ik gedroomd! Over manieren om uit het oerwoud te komen, boottochten waarin we verdwaalden, beesten die overal vandaan kwamen, de rest van de Brazilië-gangers groep. Ik weet niet wat het engst was. Terug kijkend naar de reis had ik het voor geen goud willen missen. Ik heb me die drie weken prima vermaakt, avonturen beleefd, nieuwe vrienden gemaakt en nog wat opgestoken van Brazilië en het oerwoud. Dat alles anders loopt dan van te voren was voorzien, van de invulling van de herfstvakantie, tot en met het programma van de reis, is alleen maar weer een teken dat je het leven moet nemen zoals het komt en er zoveel mogelijk van moet genieten.